Szczeniak goni piłkę po trawniku, a jego tylne łapy wybijają się z ziemi jednocześnie, jak u królika. Wygląda zabawnie, ale to nie jest styl biegania. Takie odbicie obiema łapami naraz to jeden z pierwszych sygnałów dysplazji stawów biodrowych i dobry powód, żeby nagrać psa telefonem i pokazać film weterynarzowi.
Jak rozpoznać królicze skoki na spacerze
Przy króliczych skokach obie tylne łapy odpychają się od podłoża w tym samym momencie, a zad unosi się jak jedna całość. Pies wygląda wtedy, jakby kicał zamiast biec.
Najłatwiej to wyłapać, gdy maluch przyspiesza: rusza za piłką, biegnie do ciebie na zawołanie albo goni się z innym psem. Warto wtedy przez chwilę patrzeć wyłącznie na jego tylne łapy, a nie na całego psa.
Nagraj to telefonem, zanim pojedziesz do gabinetu
W gabinecie szczeniak często jest zestresowany, siedzi przy nodze albo chowa się pod krzesłem. Lekarz może wtedy nie zobaczyć tego, co ty widzisz na trawniku. Krótki film z telefonu rozwiązuje ten problem.
- Nagrywaj na płaskim, nieśliskim terenie, najlepiej na krótkiej trawie albo ubitej ścieżce.
- Stań z boku psa, tak żeby w kadrze mieścił się cały tył ciała i obie tylne łapy w biegu.
- Dograj ujęcie od tyłu, gdy pies oddala się od ciebie. Wtedy widać, czy zad się kołysze.
- Nagraj też wstawanie po drzemce i wchodzenie po schodach.
- Trzymaj telefon poziomo i nie przybliżaj obrazu w trakcie nagrania, bo ruch łap się rozmywa.
Kilka nagrań z różnych dni mówi więcej niż jedno, bo u szczeniąt objawy potrafią pojawiać się okresowo.
Inne sygnały, które warto mieć na liście
Królicze skoki rzadko występują w pojedynkę. Przy okazji nagrywania sprawdź, czy szczeniak:
- kołysze zadem przy zwykłym chodzie,
- wstaje z legowiska wolno i z wyraźnym wysiłkiem,
- unika schodów albo zatrzymuje się przed nimi,
- szybciej niż zwykle kończy zabawę i się kładzie,
- od czasu do czasu kuleje na tylną łapę.
Jeden z tych objawów sam w sobie nie oznacza dysplazji. Jeśli jednak widzisz kilka naraz albo kicanie powtarza się przy każdym biegu, nie czekaj, aż pies z tego wyrośnie. Pamiętaj też, że pies nie musi piszczeć, żeby odczuwać ból. Często jedynym sygnałem jest zmiana jego codziennego zachowania.
Co sprawdzi weterynarz?
Dysplazja to nieprawidłowo rozwinięty staw biodrowy. Głowa kości udowej źle pasuje do panewki, więc staw jest niestabilny, a z czasem pojawiają się ból, uszkodzenia chrząstki i zmiany zwyrodnieniowe.
Lekarz obejrzy chód psa, oceni zakres ruchu kończyn i stabilność stawów. Tu właśnie przydaje się twój film. Podstawą rozpoznania jest RTG stawów biodrowych, a u młodych psów weterynarz może dodatkowo zlecić badania oceniające luźność stawu. Termin i rodzaj badania dobiera się indywidualnie.
Pośpiech ma tu sens. U młodych psów niektóre zabiegi są możliwe tylko przed zakończeniem określonych etapów wzrostu, więc odkładanie wizyty może zamknąć część możliwości.
Waga w okresie wzrostu ma znaczenie
Dysplazja ma przede wszystkim podłoże genetyczne i częściej dotyka ras dużych i olbrzymich, na przykład berneńskiego psa pasterskiego. Może się jednak pojawić także u mniejszych psów, więc niewielki rozmiar szczeniaka nie zwalnia z obserwacji.
Na rozwój choroby wpływa też to, co dzieje się w domu. Nadwaga, zbyt szybki wzrost, nadmiar kalorii w okresie dorastania i przeciążanie rosnących stawów zwiększają ryzyko kłopotów. Przy szczeniaku rasy predysponowanej warto już w pierwszych miesiącach życia porozmawiać z weterynarzem o profilaktycznej ocenie bioder, a na co dzień pilnować prawidłowej masy ciała i nie pozwalać mu ślizgać się po gładkiej podłodze.
