Twój pies co chwilę odwraca się i wgryza w sierść tuż przy nasadzie ogona, a ty przeczesujesz go i nie znajdujesz ani jednej pchły? To wciąż może być alergia na pchły. Psu z tą nadwrażliwością wystarczy pojedyncze ukąszenie. Pchły zdąży wygryźć, zanim je zauważysz, albo siedzą w posłaniu i dywanie, a nie na nim.
Nasada ogona, zad i tylne uda to typowe miejsca tej alergii
Alergiczne pchle zapalenie skóry ma swoje ulubione miejsca. Świąd skupia się wokół nasady ogona, na zadzie i z tyłu ud, czyli tam, gdzie pies sięga zębami, kręcąc się w kółko. Taki pies potrafi przerwać zabawę albo zerwać się w nocy, żeby się podrapać.
Często szybciej niż samo drapanie widzisz jego skutki. Sierść w tej okolicy robi się rzadsza, pojawiają się strupy, a czasem wilgotne rany. Miejsca wylizywane bez przerwy potrafią też ściemnieć od śliny, co u psów o jasnej sierści od razu rzuca się w oczy.
Siła reakcji nie zależy od liczby pcheł. U psa nadwrażliwego jedno ugryzienie wystarcza, żeby wywołać bardzo silny świąd. Dlatego zdanie „przecież miał tylko jedną pchłę” niczego nie uspokaja.
Czemu nie widzisz pcheł, skoro to one są winne?
Pies gryzie i wylizuje swędzącą skórę, a przy okazji wyłapuje z sierści owady. Opiekun ogląda go wieczorem i widzi czystą skórę, bo pies sam pozbył się dowodów. Do tego część pcheł wcale nie siedzi na psie, tylko w jego otoczeniu: w legowisku, w dywanie, na kanapie.
Dlatego czystego grzebienia nie traktuję jako dowodu, że pchły nie wchodzą w grę. Liczy się obraz: silny świąd i wygryzienia w tylnej części ciała to sygnał, żeby sprawdzić ten trop do końca.
Ochrona przeciw pchłom działa wtedy, gdy obejmuje wszystkie zwierzęta w domu. Jeśli zabezpieczysz jednego psa, a kot albo drugi pies zostaną bez ochrony, pchły nadal będą krążyć po mieszkaniu. Preparat i sposób stosowania dobiera weterynarz.
Gdy swędzą łapy, pysk i uszy, trop jest inny
Alergia środowiskowa i pokarmowa zwykle swędzą gdzie indziej: na łapach i między palcami, wokół pyska, na brzuchu, w pachwinach i pod pachami. Pies liże łapy, trze pyskiem o dywan, potrząsa głową. Często dochodzi do tego nawracające zapalenie uszu z nieprzyjemnym zapachem.
Alergię środowiskową wywołują pyłki traw i drzew, roztocza kurzu oraz pleśnie. Bywa sezonowa, ale może dokuczać przez cały rok i często nasila się po spacerach. Pokarmowa dotyczy zwykle określonych białek w karmie. Oprócz zmian na skórze potrafi dać biegunkę, gazy lub wymioty, niezależnie od pory roku. Reakcję może wywołać składnik, który pies je od wielu miesięcy, więc nowa karma wcale nie musi być winna.
Miejsce świądu jest wskazówką, ale nie przesądza o rozpoznaniu. Podobne objawy dają zakażenia bakteryjne i drożdżakowe, nużyca czy świerzb, a pies może mieć jednocześnie alergię i wtórne zakażenie od drapania. Gdy weterynarz podejrzewa dietę, prowadzi zwykle dietę eliminacyjną przez około 8–12 tygodni, bez smakołyków i resztek ze stołu.
Co zrobić, zanim pojedziesz do weterynarza
- Chroń skórę. Jeśli pies rozgryza zad do ran, kołnierz ochronny pomoże do czasu wizyty, choć niczego nie leczy.
- Rób notatki. Zapisz, kiedy zaczęło się gryzienie, czy nasila się po spacerze, kąpieli albo zmianie karmy i które miejsca pies atakuje.
- Rób zdjęcia. Zdjęcia okolicy ogona z kilku kolejnych dni powiedzą lekarzowi więcej niż ogólne „drapie się od dawna”.
- Nie lecz psa na własną rękę. Ludzkie maści i leki, w tym paracetamol i ibuprofen, mogą mu zaszkodzić.
W gabinecie lekarz obejrzy skórę, a zeskrobina albo cytologia pokażą, czy w grę wchodzą pasożyty, bakterie lub drożdżaki. Nie zwlekaj z wizytą, gdy świąd trwa dłużej niż kilka dni albo wraca. To samo dotyczy ropy, intensywnego zapachu, bólu, gorączki i rozległych ran.
