Wracasz do domu, a na podłodze leżą pogryzione kapcie i okulary? To nie przypadek ani złośliwość. Pies zostawiony sam najczęściej gryzie rzeczy najmocniej przesiąknięte twoim zapachem, bo źle znosi rozłąkę. Samotności trzeba go uczyć stopniowo, a u szczeniaka zaczyna się od minuty, dwóch.
Dlaczego pies wybiera właśnie twoje rzeczy?
Kapcie, nieprane ubrania, długopisy, okulary. Ta lista powtarza się u wielu opiekunów i łączy ją jedno: wszystkie te przedmioty noszą twój zapach. Pies, który zostaje sam i czuje niepokój, sięga po to, co kojarzy mu się z tobą. Pogryziony kapeć to sygnał o jego emocjach, a nie zemsta za twoje wyjście.
Gryzienie rzadko występuje samo. Zwróć uwagę, czy pod twoją nieobecność pies szczeka albo wyje, załatwia się w domu, znaczy moczem lub mocno się ślini. Zdarza się też, że niszczy drzwi i okna, jakby za wszelką cenę chciał wydostać się z pomieszczenia. Im więcej takich objawów, tym poważniej trzeba podejść do sprawy.
Nauka samotności zaczyna się od minuty
Szczeniaka od pierwszych dni zostawiam samego na bardzo krótko, na minutę lub dwie, i dopiero potem wydłużam ten czas. Maluch poniżej trzeciego miesiąca życia nie powinien zostawać sam dłużej niż 4–5 godzin, bo potrzebuje częstszych posiłków i kontaktu z ludźmi. Dziewięciu godzin samotności nie nadrobisz wieczorem po pracy.
Druga część ćwiczeń odbywa się wtedy, gdy jesteś w domu. Pies zostaje sam w pokoju na kilka sekund, potem coraz dłużej, aż do pół godziny. Przyda się też nauka czekania, na przykład chwila siedzenia przed zapięciem smyczy. Dzięki temu pies uczy się, że nie każde domaganie się uwagi kończy się jej natychmiastowym dostaniem.
Trzy zabawki co dwa dni
Zanim wyjdziesz, zostaw psu zajęcie. Sprawdza się prosty system: dzielisz zabawki na zestawy po trzy sztuki i wymieniasz je co dwa dni, więc każdy powracający zestaw znów jest ciekawy. Do tego coś smacznego do żucia.
Dobrze działają też rzeczy, które nic nie kosztują. Kartonowe pudełko do rozszarpania albo łamigłówka: smakołyk zawinięty w kilka warstw papieru i schowany w pudełku po ciastkach. Pies musi go wywęszyć i rozpakować, a to wymaga sporo energii i pomysłowości.
Kiedy jesteś w domu, nie angażuj się w każdą zabawę. Chodzi o to, żeby pies umiał zająć się sobą, a nie czekał wyłącznie na ciebie.
Nagraj, co robi pod twoją nieobecność
Sam przekonałem się, że po powrocie widać tylko skutki, a nie to, co działo się wcześniej. Dlatego przy wyjściu zostawiam włączone nagrywanie, najlepiej wideo, bo sam dźwięk mówi mniej.
Niepokojący obraz wygląda tak: pies długo po twoim wyjściu nie rusza zabawek, krąży po mieszkaniu, piszczy i drapie w drzwi. Po powrocie łamigłówki leżą nietknięte. Wtedy najpierw spróbuj zostawiać mu atrakcyjniejsze zajęcia. Jeśli to nie pomaga, pora poradzić się specjalisty.
Kiedy pies potrzebuje behawiorysty
U psa między 6.–7. a 15.–20. miesiącem gryzienie może mieć trzy źródła: niezaspokojoną potrzebę aktywności, niepokój przy rozłące albo frustrację. W tym ostatnim przypadku obrywa się zwykle rzeczom przy drzwiach wyjściowych i oknach, przez które pies widzi, jak odchodzisz. Brak zajęcia i frustracja czasem mijają same, choć bywa, że dopiero po wielu miesiącach.
Z silnym niepokojem jest inaczej, bo bez leczenia robi się coraz gorzej. Jeśli pies denerwuje się już podczas twoich przygotowań do wyjścia i za wszelką cenę chce iść z tobą, umów się do lekarza weterynarii behawiorysty. Dorosły pies, który miał ten problem w młodości, może do niego wrócić po przeprowadzce, chorobie czy zmianie trybu życia, więc takie sygnały traktuj jako ostrzeżenie.