Masz w domu dwa psy i zastanawiasz się, do kogo przylgną, gdy trafią w obce miejsce? Badanie Duke University z kwietnia 2026 roku odpowiada konkretnie. Psy spędzały przy opiekunie średnio ok. 39% więcej czasu niż przy psie, z którym mieszkają. Gdy jednak za bramką stała miska jedzenia, której nie mogły dosięgnąć, przewaga człowieka znikała.
Kto wygrywa w psim rankingu?
Zespół z Duke (Ferrans, Hare, McHenry) opisał wyniki w czasopiśmie Animal Cognition. Pies zawsze wybierał między dwiema strefami. Z tych wyborów da się ułożyć prostą kolejność.
- Opiekun. W parze z drugim psem z domu wygrał o ok. 39% czasu, a w powtórce tego samego dnia o ok. 45%. Znaną psu zabawkę pokonał o ok. 48%.
- Pies z domu. Z człowiekiem przegrał, ale zabawkę pokonał, choć skromniej, o ok. 18% czasu.
- Zabawka. Zamyka stawkę, bo przegrała w obu parach, w których się pojawiła.
Jedzenie trzeba potraktować osobno. Miska była na widoku, ale pies nie miał do niej dostępu. Ani w parze z opiekunem, ani w parze z psem z domu nie wyszła żadna grupowa preferencja. Mówiąc wprost, z miską remisujesz ty i remisuje drugi pies.
Przy opiekunie psy dłużej też machały ogonem. Badacze liczyli to ręcznie i uznali za dodatkową miarę zaangażowania, a nie za dowód konkretnej emocji. Im dłużej pies przebywał w danej strefie, tym dłużej machał.
Jak wyglądał test w Duke
Przebadano 31 dorosłych psów różnych ras: 16 samców i 15 samic w wieku od roku do 15 lat. Każdy mieszkał z co najmniej jednym innym psem, bo ten drugi pies sam był częścią eksperymentu. Próby prowadzono w latach 2021–2024 w Duke Canine Cognition Center.
Arena miała wymiary 2,44 na 4,11 m. W przeciwległych rogach stały boksy zamknięte bramkami, a badany pies mógł swobodnie krążyć między nimi. Kamera pod sufitem i program śledzący ruch mierzyły, ile czasu spędza przy każdej bramce. Jedna próba trwała 180 sekund.
W najważniejszym wariancie w jednym boksie siedziała opiekunka, a w drugim pies, z którym badany zwierzak mieszkał od co najmniej roku. Opiekunka nie mogła wołać ani zachęcać, wolno jej było tylko oprzeć dłonie o bramkę. Płeć psa i kolejność prób nie wpływały na wyniki.
Co to znaczy, gdy masz w domu dwa psy?
Przede wszystkim to, że drugi pies nie jest dla twojego psa kimś mało ważnym. W teście przyciągał mocniej niż znana zabawka. Zainteresowanie tobą i zainteresowanie psim współlokatorem widać w tych samych danych, więc jedno nie wyklucza drugiego.
Najbardziej byłem ciekaw wyniku z miską i to on daje najwięcej do myślenia. Wystarczyło widoczne jedzenie, żeby przewaga człowieka przestała być widoczna. Hasło „pies woli człowieka od psa” to więc spore uproszczenie, bo wybór zależy od tego, co akurat jest do wyboru.
Czego trzyminutowy test nie mówi
- Nic o twoim domu. Test odbył się w obcym miejscu na uniwersytecie, a tam opiekun bywa dla psa szczególnym oparciem. Na własnej kanapie wynik mógłby wyglądać inaczej.
- Nic o konkretnym psie. Średnia się powtórzyła, ale u pojedynczych psów wyniki z pierwszej i drugiej próby nie szły w parze. Twój pies może raz wybrać ciebie, a raz kumpla.
- Nic o dłuższym czasie. Była jedna sesja, bez sprawdzania, jak psy zachowują się w domu czy na spacerze.
- Nic o przyczynie. Nie wiadomo, czy decyduje opieka, więź z tą konkretną osobą, czy to, że człowiek jest dla psa po prostu kimś innym niż pies.
- Wąska próba. Psy pochodziły z jednego regionu USA, wyłącznie z domów z kilkoma psami, a w roli opiekunów występowały tylko kobiety.
Jeśli między twoimi psami jest napięcie, dochodzi do walk albo jeden pilnuje cię przed drugim, wynik z laboratorium nic tu nie rozstrzygnie. W takiej sytuacji liczy się obserwacja własnych zwierząt i konsultacja z lekarzem weterynarii lub certyfikowanym behawiorystą.
