Twój pies sunie pupą po dywanie i wylizuje okolice ogona? To często znak, że zatkały się gruczoły przy odbycie. Rybi zapach, obrzęk, gorączka i ospałość mogą już oznaczać ropień. Wtedy jedziesz do weterynarza i niczego nie wyciskasz na własną rękę, bo podobne objawy dają też pchły, pasożyty i guzy.
Jazda pupą po dywanie: co ona oznacza?
Przy odbycie psa leżą dwa małe woreczki z mocno pachnącą wydzieliną, którą zwierzę znakuje teren. Gdy patrzysz na odbyt jak na tarczę zegara, znajdziesz je mniej więcej na godzinie 4 i 8. U zdrowego psa opróżniają się same przy każdym wypróżnieniu.
Kłopot zaczyna się, gdy wydzielina zalega i gęstnieje. To zatkanie, czyli najczęstszy i najczęściej wracający problem z tymi gruczołami. Pies daje wtedy znać na kilka sposobów:
- sunie pośladkami po podłodze lub trawie,
- siada niechętnie albo nagle podrywa się z miejsca,
- liże lub podgryza okolice odbytu i nasadę ogona,
- kręci się za własnym ogonem,
- męczy się przy wypróżnianiu,
- ociera się grzbietem o meble.
Jeśli takie zachowanie się powtarza, umów zwykłą wizytę. Lekarz obmaca gruczoły i zbada odbytnicę, bo tylko w ten sposób da się ustalić, co naprawdę dolega psu.
Rybi zapach i obrzęk to już kolejny etap
Gdy w zalegającej wydzielinie namnożą się bakterie, dochodzi do zapalenia. Okolica odbytu robi się zaczerwieniona, spuchnięta i bolesna przy dotyku. Skóra wokół może być wilgotna i podrażniona.
Przy ropniu do tego dochodzi nieprzyjemny, rybi zapach. Miejsce nad gruczołem bywa pozbawione sierści, a z okolicy odbytu może sączyć się wydzielina z krwią lub ropą. Czasem widać wręcz ranę tuż obok odbytu. Brytyjska organizacja PDSA traktuje zaczerwieniony, obrzęknięty, gorący lub sączący gruczoł jako powód do pilnej wizyty, a nie do czekania do poniedziałku.
Gorączka i brak apetytu? Jedź do lecznicy
Ropień często daje gorączkę, a pies traci apetyt i robi się ospały. Taki ropień może pęknąć, a w okolicy krocza mogą się wtedy utworzyć przetoki. Dlatego przy połączeniu obrzęku, zapachu i złego samopoczucia nie obserwuję psa dłużej, tylko jadę do lekarza.
Ropień bywa tak bolesny, że weterynarz nie opróżnia gruczołu od razu, tylko najpierw łagodzi ból i stan zapalny. Leki i dalsze postępowanie dobiera on po zbadaniu psa. W domu zostaje utrzymywanie czystości okolicy rany w sposób ustalony z lekarzem oraz kołnierz, żeby pies jej nie wylizywał. Według PDSA większość ropni goi się w ciągu tygodnia od rozpoczęcia leczenia, jeśli nie pojawią się powikłania.
Dlaczego nie wyciskać gruczołów samemu
PDSA mówi wprost, że ropnia gruczołu nie wolno leczyć w domu, bo łatwo uszkodzić tkanki i sprawić psu duży ból. Nawet rutynowe opróżnianie u zdrowego psa, zrobione nieostrożnie, może podrażnić gruczoły i sprzyjać nawrotom lub zakażeniu.
Jest też drugi powód. Jazdę pupą po podłodze i wylizywanie ogona mogą wywołać pasożyty, alergia na pchły, guzy w okolicy odbytu, przetoki okołoodbytowe albo ropne zapalenie skóry. Sam wygląd wydzieliny niczego nie przesądza, decyduje badanie przez lekarza.
Które psy mają z tym problem najczęściej
Badacze z Uniwersytetu w Utrechcie zapytali lekarzy weterynarii o ich praktykę. Według ich szacunków niezłośliwa choroba tych gruczołów dotyczy około 15,7% psów i 0,4% kotów. To dane z ankiety, więc trzeba je traktować jako przybliżenie.
Najczęściej wskazywane rasy to chihuahua, labrador, buldog francuski, jack russell terrier i lhasa apso. Akademicki serwis WikiVet dodaje małe rasy i psy otyłe, choć wśród ankietowanych lekarzy zdania o otyłości były podzielone. Warto też pamiętać, że zatkanie i zapalenie wracają średnio po 4–5 miesiącach, a ropień średnio po około 10 miesiącach.
