Stoisz z dzieckiem przed sklepem, a przy barierce leży przywiązany pies i spokojnie się rozgląda. Twoje dziecko już wyciąga rękę. Zatrzymaj je. Pies na smyczy pod sklepem albo za płotem nie ma dokąd uciec, więc gdy się wystraszy, może ugryźć w samoobronie, nawet przy najlepszych intencjach malucha.
Tę zasadę warto powtarzać przy każdym wyjściu na zakupy, bo dzieci zwykle zakładają, że każdy pies jest przyjazny. Tak nie jest. Zwierzę czuje strach, stres i ból, a w nerwowej chwili kieruje się instynktem.
Dlaczego przywiązany pies gryzie, choć dziecko chce dobrze?
Wystraszony pies ma dwa wyjścia: odejść albo się bronić. Smycz przypięta do słupka czy barierki odbiera mu pierwsze z nich. Gdy obce dziecko pochyla się nad nim i wyciąga dłoń, zwierzę czuje się osaczone i zostają mu zęby.
Nie wiesz też, co ten pies ma za sobą. Mógł przejść coś trudnego, może coś go boli, a może po prostu nie znosi obcych ludzi. Właściciela nie ma obok, więc nikt nie ostrzeże dziecka, że lepiej odpuścić.
Sam tłumaczę to dziecku krótko: pies czekający na swojego człowieka nie czeka na nas. Przechodzimy obok szerokim łukiem, nie zaczepiamy go i nie zatrzymujemy się przy nim.
Ręka przez płot to najprostsza droga do zranienia
Tak samo jest z psem za ogrodzeniem posesji. Dla niego ogród to własny teren, a dłoń wsunięta przez szczelinę w siatce to wtargnięcie obcego. Pies pilnujący terytorium reaguje bez wahania, a wyciąganie rąk przez płot należy do częstych przyczyn poważnych zranień u dzieci.
Dobrze działa prosta reguła: wszystko za siatką należy do psa, który tam mieszka. Nie wkładamy palców, nie podajemy jedzenia i nie zaczepiamy zwierzęcia przez ogrodzenie. Psa przebywającego samotnie za płotem dziecko po prostu mija.
Jak czytać psa i co zrobić, gdy robi się groźnie
Zanim dziecko pomyśli o głaskaniu obcego psa, musi zapytać dorosłego i właściciela o wyraźną zgodę. Jeśli ją dostanie, podchodzi powoli, zostawia psu trochę miejsca i nie patrzy mu prosto w oczy.
Warto też nauczyć je kilku sygnałów, którymi pies mówi „zostaw mnie”:
- zjeżona sierść na grzbiecie,
- ogon podwinięty pod siebie,
- nerwowe oblizywanie pyska.
Gdy pies zachowuje się agresywnie, najważniejsze jest zachowanie spokoju i unikanie gwałtownych ruchów. Ucieczka i głośny krzyk działają odwrotnie, niż dziecko by chciało, bo prowokują psa do pogoni.
Własny pies też ma swoje granice
Domowy pupil zna dziecko, ale to nie znaczy, że zniesie wszystko. Działa tu ten sam mechanizm co pod sklepem: zaskoczony albo przyparty do muru pies się broni.
- Legowisko to strefa psa. Dziecko tam nie wchodzi i nie budzi śpiącego zwierzęcia, bo pies wyrwany ze snu może ugryźć odruchowo, z zaskoczenia i strachu.
- Miska jest nietykalna. Podczas jedzenia pies naturalnie pilnuje swojego, więc dziecko nie podchodzi do miski i niczego mu nie zabiera.
- Głaskanie zamiast szarpania. Ciągnięcie za ogon, szarpanie za uszy czy wkładanie rąk do pyska sprawia psu ogromny ból. Dziecko głaszcze bok, grzbiet albo okolicę pod pyskiem.
- Na psie się nie siada. Ten zakaz obowiązuje niezależnie od rasy i wielkości zwierzęcia.
Pies potrzebuje też chwili spokoju z dala od hałasu. Gdy odchodzi do swojego kąta, dziecko daje mu odpocząć i nie idzie za nim.
