Masz czekoladowego labradora i właśnie czytasz, że takie psy żyją krócej? W brytyjskim badaniu VetCompass mediana życia czekoladowych labradorów wyniosła 10,7 roku, a u pozostałych 12,1 roku. Te same dane pokazały, że brązowe psy wyraźnie częściej łapią zapalenie ucha, a inne badanie łączy ten kolor z otyłością.
Liczba brzmi groźnie, ale grupę czekoladową w tym porównaniu tworzyły tylko 34 psy. Dlatego zamiast liczyć lata, lepiej skupić się na tym, na co opiekun ma realny wpływ. Chodzi o uszy, skórę i to, co ląduje w misce.
Uszy po kąpieli to pierwsza rzecz do sprawdzenia
Zapalenie ucha zewnętrznego było w brytyjskich danych najczęściej odnotowywanym schorzeniem labradorów w ogóle. W całej próbie dotyczyło 10,4% psów. Po rozbiciu na kolory czekoladowe wypadły najgorzej: problem zapisano u 23,4% z nich, podczas gdy wśród żółtych odsetek wyniósł 17,0%, a wśród czarnych 12,8%. To prawie co czwarty brązowy pies.
Z tego wynika prosty nawyk. Po każdej kąpieli i po zabawie w wodzie zaglądam psu do uszu i sprawdzam, czy nie są zaczerwienione i czy nie czuć z nich nieprzyjemnego zapachu. Jeśli zapalenia wracają albo pies uporczywie drapie się po głowie, to sprawa dla lekarza weterynarii, a nie dla domowych eksperymentów.
Skóra po drobnym urazie też wymaga uwagi
W tej samej pracy sprawdzono, jak często labradory mają ropne zapalenie skóry po urazie, czyli pyo-traumatic dermatitis. Częstość tego problemu istotnie różniła się w zależności od koloru sierści.
W praktyce warto oglądać miejsca, które pies wylizuje albo drapie, zwłaszcza po zadrapaniu na spacerze. Uporczywe drapanie to sygnał, żeby pokazać psa weterynarzowi. Sam kolor sierści nie jest diagnozą, ale dobrze wiedzieć, na co zwracać uwagę.
Dlaczego miska i waga są tak ważne?
W 2024 r. na łamach Veterinary Record ukazały się wyniki badaczy z Uniwersytetu Cambridge, którzy przyjrzeli się 521 labradorom z Wielkiej Brytanii. Wśród czynników sprzyjających otyłości w tej rasie wymienili dwa nowe: czekoladowy kolor sierści oraz wysoką motywację pokarmową, którą zgłaszali opiekunowie. Przy okazji wyszło, że zabieg sterylizacji sprzyja tyciu samców, a u suk takiego efektu nie zauważono.
Jeśli więc masz brązowego samca po zabiegu, który zawsze patrzy w miskę, masz trzy powody naraz, żeby odmierzać porcje i liczyć smakołyki. Jedno zastrzeżenie: do tego badania celowo wybierano psy otyłe i szczupłe. Nie mówi ono więc, jak często otyłość występuje wśród wszystkich labradorów w Wielkiej Brytanii.
Skąd wzięło się 10,7 roku i ile w tym pewności?
Dane pochodzą z pracy zespołu Uniwersytetu w Sydney i Royal Veterinary College, opublikowanej w 2018 r. w Canine Genetics and Epidemiology. Badacze sięgnęli do programu VetCompass, w którym trafia elektroniczna kartoteka zwierząt z brytyjskich lecznic. Ogólny obraz populacji dotyczył 33 320 labradorów będących pod opieką weterynarzy w 2013 r., a choroby i przyczyny śmierci analizowano na losowo wybranych 2074 psach.
Mediana życia wszystkich labradorów wyniosła 12,0 lat. Wynik 12,1 roku dla psów nieczekoladowych opiera się na 139 zwierzętach, a 10,7 roku dla czekoladowych na 34. Różnica wyszła istotna statystycznie, ale przy tak małej grupie trzeba ją traktować ostrożnie.
To badanie obserwacyjne. Pokazuje, że krótsze życie i brązowy kolor występowały razem, ale nie wyjaśnia dlaczego. Przyczyną może być sam gen koloru, inne geny dziedziczone razem z nim albo sposób hodowli i utrzymania psów. Mediana dla grupy nie mówi też, ile przeżyje twój konkretny pies.
Kolor to dwa geny, a nie charakter
Za umaszczenie labradora odpowiadają dwa geny. Od MC1R zależy, czy sierść będzie żółta, czy ciemna, a TYRP1 przesądza, czy ten ciemny odcień wyjdzie czarny, czy brązowy. Kanadyjscy naukowcy z Uniwersytetu Saskatchewan opisali w 2002 r. w Mammalian Genome, że każdy z 43 badanych brązowych psów nosił co najmniej dwa warianty TYRP1 mogące zaburzać działanie tego genu.
Opinia o „trudniejszym” czekoladowym labradorze nie znalazła potwierdzenia. Badacze z Uniwersytetu w Sydney przeanalizowali w 2019 r. ankiety opiekunów 225 australijskich labradorów i nie stwierdzili, że brązowe psy są bardziej nadpobudliwe czy agresywne. Jedyna istotna różnica wypadła odwrotnie: agresję wobec znanych psów częściej zgłaszano u labradorów żółtych niż czekoladowych.
